– بچه پاشو برو بخواب، ساعت ۱۰ شب شده. فردا مدرسه داری.
+هوراااا. یعنی میرم مدرسه؟
– نه عزیزم، فردا کلاسها آنلاینه.
+اَه.
– چرا؟ مگه مدرسهی آنلاین رو دوست نداری؟
+نه. وقتی مدرسه میرم، دوستامو میبینم، بازی میکنم، درس هم میخونم. تازه وقتی برگردم خونه، میتونم با گوشی بازی کنم.
اما آنلاین،۴ زنگ باید پشت لپتاپ بشینم، چشمهام درد میگیره. بعدش هم دیگه اجازه نمیدن با گوشی بازی کنم، چون چشمهام ضعیف میشه.
تعادل بین بازی و یادگیری، بین دوستدیدن و تکلیفنوشتن، بین استراحت و بازی بهم ریخته.
جای آن را فقط نشستن، فقط نگاه کردن، فقط نوشتن گرفته .
آیا میتوان با وجود کلاسهای آنلاین بازهم روز متعادل برای کودکان پدید آورد؟
✍🏻صدف پورمنصف
آخرین دیدگاهها