در پارک، روی نیمکتی نشسته بود، که ناخواسته جذب گفت و گوی کودکان شد.

دختر ۵ ساله‌ای که در یک سو از الاکلنگ و پسر ۴ ساله‌ای در سوی دیگر آن نشسته بود . دختری هم در همین ردیف سنی الاکلنگ را با جثه کوچکش بالا و پایین می‌کرد.

دخترک که در کفه الاکلنگ نشسته بود رو به پسر کوچولو کرد و گفت؛ بعضیها که نمی‌خواهم الان نام آنها را ببرم انگار دخترند، از الاکلنگ می‌ترسند، چشمکی هم به دختر جهت‌دهنده الاکلنگ زد.

سپس رو به پدرش که از فاصله دور بر آنها نظارت داشت، کرد و  فریادکنان گفت؛ آشفته به نظر می‌رسی، رمز گوشی را فراموش کردی؟ دو، چهار، هفت و نُه را بزن، قفل گوشی باز میشود.

پدر ابرو درهم کشید و گفت: دوباره بی‌اجازه سرگوشی من رفتی؟!

نویسنده در بهت و حیرت به آنها می‌نگریست. با خود زمزمه کرد:نسل کروکودیل قرن حاضر یعنی همین.

نسل حاضر رفتارهای قابل پیش‌بینی و مبتنی بر فضای ذهنی والدین و مربیان را ندارند. نسلی که بومیان دیجیتال تلقی میشوند.

✍🏻صدف پورمنصف