نسل کروکودیل‌ قرن حاضر

در پارک، روی نیمکتی نشسته بود، که ناخواسته جذب گفت و گوی کودکان شد.

دختر ۵ ساله ای که در یک سو از  الاکلنگ و پسر ۴ ساله ای در سوی دیگر  آن نشسته بود . دختری هم در همین ردیف سنی الاکلنگ را با جثه کوچکش بالا و پایین می کرد.

دخترک که در کفه الا کلنگ نشسته بود رو به پسر کوچک کرد و گفت؛ بعضی ها که نمی خواهم الان نام آنها را ببرم انگاردخترند، از الاکلنگ می ترسند، چشمکی هم به دختر جهت دهنده الاکلنگ زد.

سپس رو به پدرش که از فاصله دور بر آنها نظارت داشت، کرد و با صدای بلند گفت؛ آشفته به نظر می رسی، رمز گوشیرا فراموش کردی؟ دو، چهار ، هفت و نه را بزن، قفل گوشی باز می شود.

پدر عصبانی شد و فریاد زد؛ دوباره بی اجازه سر گوشی من رفتی؟!

او در بهت و حیرت به آنها نگاه می کرد. غرق در افکارش شد که نسل کروکودیل قرن حاضر یعنی همین.

نسل حاضر رفتارهای قابل پیش‌بینی و مبتنی بر فضای ذهنی والدین و مربیان را ندارند. نسلی که بومیان دیجیتالتلقی می شوند.

✍🏻صدف پورمنصف

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *