چند روز پیش یکی از خویشاوندان به رحمت خدا رفت. با کمال تعجب دیدم، در آگهی فوتِ خانم، نام کوچکش قید شده بود. در صورتی که در کارت عروسیاش نام کوچکش را قید نکرده بودند.
مصداق این بیت از شیخ بهایی است؛
زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید
ورنه بر مزارش آب پاشیدن چه سود
در جایی دیگر ادیب برومند میگوید؛
در تعصب ميل كن بر انعطاف
خويشتن را از تخاصم كن معاف
نه تعصب خوب و نه بى غيرتى
هست تعديلش ز نيكو سيرتى
استاد بزرگوار دکتر قاسم شیرازی و خانم زینب سلیمانی در جزوه چاپی «شیوههای جدید تدریس و یادگیری» یکی از جزئیترین معیارهای تدریس خوب و ارتباط برقرار نمودن با فراگیر را دانستن نام کوچک و صدا کردن فرد به نام کوچکش مطرح کردند.
به عنوان مدرس دانشگاه آیا حاضرید دانشجویانتان به نام کوچکشان صدا کنید؟
در اسامی حضور و غیاب دانشجویی نامکوچک دانشجو را هم در کنار نامخانوادگیاش میخوانید؟
صمیمیت در صدا کردن نام کوچک دانشجوست یا نامخانوادگی؟! یا اصلاً ارتباط و احترام استاد و دانشجو به این مسائل ربطی ندارد؟
آیا نامکوچک دانشجو را صدا کردن در مقطع خاصی اعمال میشود؟!
✍🏻صدف پورمنصف
آخرین دیدگاهها