اگر قرار  بود یک واژه در سازمان باشم، حتمن «بینش » را بر می‌گزیدم. به آینده با دید واقع گرایانه می‌نگریستم. ازروزمرگی‌ها و آنچه هست در نظام آموزشی و جامعه دوری می‌کردم. آنچه که باید و می‌تواند باشد را مجسم می‌کردم. برای تحقق این امر در سازمان به برنامه ریزی استراتژیک و مدیریت اقتضایی توجه ویژه مبذول می‌داشتم.

دکتر محمد نقی ایمانی می‌گفت: «بینش یا بصیرت مثل نور بالا یا نور پایین ماشین می‌ماند.»

از نظر من بینش سفره‌ای‌ست که سازمان برای مهمانان آینده خود پهن می‌کند. هرچه واقعبینانه‌تر باشد، کمتر دچار قرض قوله برای پهن کردن این سفره  خواهد شد.

✍🏻صدف پورمنصف